Toen le chef de cuisine riposteerde dat het hem erg speet dat Madame genoegen had moeten nemen met een bouillon op basis van Charolais was de verborgen verontwaardiging in zijn stem alleen door een zeer goed geoefend oor waar te nemen. Ik deelde ’s mans ongenoegen over de opmerking die Constance had gemaakt. De Charolais wordt als het meest edele der runderrassen beschouwd en er zijn genoeg mensen die hun rechterhand zouden willen geven om ooit een stukje van dat heerlijke vlees te mogen proeven.

 

De nuance ging aan Constance voorbij maar le chef de cuisine miste mijn licht opgetrokken wenkbrauw niet.

 

Ach, de Charolais. Het deed mij terug denken aan mijn favoriete oom en tante die het Château de Rambuteau te Ozolles bewonen; zij hebben een indrukwekkend grote kudde Charolais. Als kind heb ik er (samen met mijn broers en zussen) menig maal gelogeerd. In de zomers waren we druk in de weer met het bouwen van een of andere boomhut. Ook maakten we lange wandel- of fietstochten en waren we tevens op de rivier te vinden.

 

Ik was zeventien toen we voor de Pique Nique waren neergestreken bij De Toren van Karel de Stoute en ik had net mijn tanden gezet in een overheerlijke sandwich jambon-beurre toen we opgeschrikt werden door geroep in de verte.

 

“Toulouse! Viens ici! Ici, maintenant!” Een enorm grote hond rende onze kant op, gevolgd door een meisje met een grote hoed op haar hoofd. Om te voorkomen dat de hoed van haar hoofd zou vallen drukte zij die stevig vast terwijl zij, al rennende, de hond probeerde tot staan te brengen door middel van hysterisch geroep. “Toulouse! Arrête! Arrête!”

 

De hond had echter geen zin om te stoppen. Sterker nog; hij leek steeds harder te gaan rennen. “We ain’t got nothing Toulouse,” grapte ik nog naar mijn broers en zusters maar het volgende moment had het beest zich op mij geworpen en mij ontdaan van de sandwich jambon-beurre die ik had willen oppeuzelen.

 

Doorgaans zou ik om zulk een situatie nog wel hebben kunnen lachen maar daar was die dag absoluut geen sprake van. De sandwich jambon-beurre die ik had willen eten was namelijk niet zo maar een doorsnee broodje. Zowel de ham als de boter kwamen van het Château de Rambuteau en ik kan een ieder verzekeren dat beiden ‘om op te eten’ zijn.

 

Gisteren zag ik op de TV een gedeelte van de Nationale IQ-test. Dat is een programma waar ik nooit naar kijk; nu pak ik echter het laatste stuk mee.

 

Presentatoren Sophie en Patrick lopen door de vragen heen en maken de juiste antwoorden bekend. Ik kom er net in wanneer ik Sophie hoor zeggen: “Het goede antwoord op deze vraag is nummer D.”

 

Lang was ik op jacht geweest naar Joe ‘toothache’ Pastalavoce en uiteindelijk kreeg ik hem te pakken in de kroeg Het Kleine Huisje Op De Zandvlakte te Utsjoki tijdens de tiende afscheidstoernee van The Motherfucking Jewboys from Texas and their Cocksucking Spaniels.

 

Joe had het besef dat tegenstribbelen geen zin had en zonder problemen geraakten we op Château Blanchefort.

 

Van de dingen die ‘toothache’ op zijn geweten had is iedereen wel op de hoogte en het is dan ook geen verrassing dat recht vlot gesproken werd op het kasteel. Besloten werd dat Blanchefort zelf de luchtbuks ter hand zou nemen. Voor de zekerheid werd Joe wel eerst in beton gezet.

 

Boven zien jullie een foto van Joe die vlak voor de executie  genomen is. Hier onder zien jullie een foto van Joe die vlak na de executie  genomen is. Er zijn vijf schoten gelost van een afstand van tien meter.

 

 

Het is eind 1990, een maandagochtend om een uur of zes.
Ik lig in bed en ik ben wakker; ik weet dat ik niet slaap en toch voelt het zo.
Ik sta in een weide en tuur in de strak blauwe lucht.
Er is werkelijk geen enkel wolkje te zien.

 

Heb je wel eens in een helder blauwe lucht gekeken?
Dan weet jij ook dat je daar geen perspectief in kunt zien.

 

En toch kan ik verder en verder kijken in het blauwe; het is alsof ik er

meer en meer in door dring.
Dan opeens zie ik in de verte iets dat op een waterval lijkt.
Midden in het blauw, midden in de lucht.
Een sprankeling van wit.
Het geeft een goed gevoel.

 

“Die ene witte lok in zijn verder bruin-zijnde haar geeft al aan dat het een bijzondere jongen is.”

 

Ook op latere leeftijd kan Pagot enthousiast in de ochtend uit zijn bed springen om de viool ter hand te nemen en dan is het voor de rest maar afwachten of er een gevoelige sonate of een glasharde be-bop door het huis zal klinken.

 

De zuster van Pagot zag ooit kans te ontsnappen uit de streekroman ‘Zonsondergang in Zeeland’ geschreven door Jacoba Piluitti.
Het is pagina 19 in dit boek waar Sipinta genoemd wordt en het is misschien door meerdere ogen gelezen maar wellicht door minder ogen gezien.

 

In ieder geval kon zij uit die pagina klimmen toen het boek door de lezer(es) van dat moment even terzijde werd gelegd (opengeslagen op 19 en 20) want dat was de absolute voorwaarde voor de bevrijding van Sipinta.

 

Nadat we in het centrum van Zoetermeer geshopped hebben komen we om ongeveer tien over vier Steve en Jo tegen in het restaurant van het hotel.

 

We zijn verrast omdat we eigenlijk verwacht hadden dat ze tegen die tijd al wel met de soundcheck bezig zouden zijn.

 

Steve zegt dat hij net op het punt staat om een interview te geven en hij wijst naar twee mannen die aan een tafel zitten met microfoon en dergelijke. “Als jullie er bij willen zijn is dat OK,” zegt hij maar wij geven aan dat we het interview niet in de weg willen zitten. We praten nog wel even wat langer met Jo. Ze zegt dat we elkaar zeker de volgende ochtend bij het ontbijt zullen spreken en ze hoopt dat we van het optreden zullen genieten.

 

Dat doen we zeer zeker nadat we in het hotel lekker hebben gegeten. Ik val in herhaling, maar ik kan alleen maar zeggen dat het weer een ontzettend goed concert was.

 

We hadden om half acht afgesproken voor ontbijt. Nadat La Dame de Blanchefort buiten nog een sigaret heeft gerookt lopen we naar binnen en komen Steve en Jo net uit de lift. Al met al zitten we dik een uur met zijn vieren aan tafel en we praten over van alles en nog wat. Vorig jaar hadden we de Brandenburgse Concerten (uitgevoerd door het Amsterdams Gitaartrio) gegeven en nu kwamen we met De Vier Jaargetijden; ook uitgevoerd door het genoemde trio. Daarnaast hebben we ook nog twee kerstengeltjes voor hen meegenomen.