Dit schreef ik in een log van 28 april 2009 en mijn afsluitende woorden waren dat ik hoopte dat de vissen, die ik toen al een paar dagen niet meer had gezien, zich schuil hielden onder de brug. Eind van het lied was dat zij allemaal waren opgegeten.

 

Nadat we vorig jaar de binnenplaats van het Château hadden aangepakt waren er ook weer vissen in de vijver gezet; we hadden spul gekregen van een vriendin en begin dit jaar waren we blij te merken dat ze allemaal de afgelopen strenge winter hadden overleefd. Als aanvulling kochten we een maand geleden nog wat goud, geel, Sarasa en Shubunkin.

 

Blij was Blanchefort niet toen hij afgelopen week weer een reiger bij de vijver aantrof.

 

Daarna gebeurde dat nog twee maal en mijzelf vervloekend moest ik constateren dat ik de reiger als vijand zwaar onderschat heb. Onze vispopulatie is inmiddels gehalveerd en ik merk dat kruisboog, épée, colichemarde  en dergelijke niet meer volstaan.

 

“Zit ik nu in een stuk van Kafka of ben ik in een sketch van Monty Python terecht gekomen?” is een vraag die ik mijzelf wel vaker hoorde stellen toen de situaties op mijn werk meer en meer absurd begonnen te worden. Totdat ik op een donderdagochtend in juni van het vorige jaar op de rand van het bed zat en het gevoel had in een zwart gat te vallen.

 

Zo’n gevoel had ik nog nooit gehad en gelukkig duurde die sensatie slechts een kort moment, maar ik wist dat ik die dag naar mijn werk zou rijden om mij ziek te melden. Mijn manager zag dat het foute boel was en hij liet een lid van het BHV-team naar mij kijken en mijn bloeddruk opmeten. Die was zo belachelijk hoog dat besloten werd om mij naar huis te rijden; ze wilden mij niet achter het stuur laten.

 

Het zou daarna nog iets van vier maanden duren voordat ik echt in de gaten kreeg hoe diep ik zat.

 

In januari van dit jaar ben ik weer begonnen met aanwezig zijn op werk en gisteren mocht ik weer een sterk staaltje surrealisme meemaken. In de electronische agenda moet ik dingen kunnen invoeren. Echter; wanneer ik dat probeer te doen, krijg ik de boodschap dat ik daartoe niet bevoegd ben. Dus ik ga naar de IT-afdeling met de vraag of zij dat voor mij kunnen regelen.

 

“Nee. Dat gaat via India. We zorgen er voor dat er een ticket aangemaakt wordt en dan zorgen zij er voor dat het goed komt.” (Zowel de helpdesk voor onze klanten als voor onszelf is uitbesteed aan India en meer en meer horen we geluiden van klanten dat zij daarover niet tevreden zijn.) Na ongeveer twee maanden aanmodderen waarin helemaal niets gebeurt (ik kan nog steeds niet die agenda in) besluit ik maar eens te bellen met India.

 

De persoon aan de andere kant van de lijn zegt mij niet te kunnen helpen maar hij heeft wel een telefoonnummer voor mij. Vol verwachting noteer ik het nummer en gaandeweg besef ik dat het het nummer is van onze IT-afdeling in Nederland.

 

Vorige week woensdag had ik op de één en zelfde dag zowel mijn comeback als mijn afscheidsoptreden.

 

Het was een comeback omdat ik na mijn uitval in juni vorig jaar voor het eerst weer training gaf. Die training werd gegeven op de Hogeschool in Nijmegen. Daar kwam ik steevast twee keer per jaar om uitleg te geven over onze software. De studenten gebruikten die dan om een bepaalde markt te analyseren en vervolgens een accountplan te schrijven.

 

Omdat dit onderdeel uit het lesprogramma gehaald gaat worden was het mijn laatste optreden in deze stad.

 

Om beide feiten te vieren hadden La Dame de Blanchefort en ik besloten om dinsdag al af te reizen naar Gelderland. We verbleven in een hotel in de buurt van de stad en we maakten een korte wandeling voordat we op het terras genoten van een drankje in een middagzon die ons het gevoel gaf in het buitenland te zijn.

 

Na een lekker en ontspannen diner sliepen we er goed en genoten we de volgende ochtend van een prima ontbijt. De fles wijn die onderdeel was van het arrangement kregen we niet aangeboden en zelf waren we het ook vergeten. Anders dan andere keren waren de studenten zeer geïnteresseerd in de materie. Ze maakten echter niet gebruik van de mogelijkheid om aan La Dame te vragen hoe het is om keiharde onderhandelingen te voeren. (Een onderdeel van de module en iets dat La Dame aan den lijve heeft ondervonden in Korea, Japan, Indonesië, Frankrijk en Italië toen zij nog in de mode zat.)

 

Gisteren stond er plotseling een hond voor de poort. Ik bevond mij bij de voordeur en aangezien ik erg allergisch ben voor honden, was ik meteen op mijn hoede. Even leek het er op dat ze haar snuit onder het hek door wilde duwen. Indringend bleef ik haar aankijken en ze liep weg. Lang keek ik haar na. Ik had haar al zien komen aanlopen en ik had gemerkt dat er niet een ‘baasje’ of ‘bazinnetje’ in de buurt was. Sterker nog; er was niemand in de buurt. Ook viel het mij op dat de hond niet een band om de hals had.

 

Tot zij uit mijn zicht was, was duidelijk te zien dat de hond zonder doel liep.

 

Deze morgen was ik op weg naar de stad toen ik een klein hondje in de berm zag rennen. Ook hier; geen mens in velden of wegen te bekennen en geen halsband. Na mijn zaken in de stad zag ik op de zelfde plek het hondje weer rennen. Nu werd het vergezeld door een grote hond die ook zonder band was.

 

Samen renden zij doelloos in de berm.

 

Weer terug op het Château vertelde ik La Dame de Blanchefort er over en ik maakte de opmerking dat het misschien wel te maken zou kunnen hebben met de invoering van de hondenbelasting. Dat sommige mensen misschien hun huisdier gewoonweg de deur uit zetten.

 

“Als je na gaat dat niet ver van het Château een dierenopvang is, dan zet dat je toch wel aan het denken,” was haar reactie.

 

Vorig jaar hebben we de binnentuin en één zijkant van het huis aangepakt. Dit jaar gaan we de andere zijkant en de voorkant (laten) doen. Bij de voordeur en op het voorterras willen we vrij strakke tegels leggen en in de zijtuin pakken we het speelser aan met flagstones, borders en grind.

 

Al een tijd geleden hebben we gekozen voor een tegel die (als ik mij niet vergis) Siena heet. Als La Dame de Blanchefort vorige week naar de Gamma loopt om de bestelling te plaatsen blijkt deze tegel echter net uit het assortiment te zijn gehaald. Weer op het Château belt zij naar het hoofdkantoor met de vraag of dit type tegel wellicht in een ander filiaal nog te krijgen is.

 

Ze krijgt te horen dat zij terug gebeld zal worden en dat gebeurt ook inderdaad een dag of twee later. Er is contact opgenomen met de fabrikant van de tegel. Die heeft nog een partij van de Siena liggen en die is voor ons als we deze week nog aangeven dat we het willen. Na die week zal de partij naar een opkoper gaan. Ook horen we dat we de deal simpelweg bij het filiaal in ons dorp kunnen doen.

 

De volgende dag staan we daar en we worden geholpen door de behulpzame N. die ons kent van eerdere bezoeken/aankopen. Aangezien er niets op papier staat, wil hij wel weten met wie bij de fabrikant de afspraak gemaakt is. Dat weten we niet maar we hebben wel de naam van de vrouw van het hoofdkantoor die ons gebeld had.

 

N. belt het hoofdkantoor en krijgt de vrouw aan de lijn en ook de naam van de persoon bij de fabrikant. Vervolgens wordt er gebeld met de fabrikant. De man in kwestie zit in een meeting waar hij niet gestoord kan worden. De vrouw die N. aan de lijn heeft geeft echter aan het ‘nog even na te zoeken’ en ze zal zo terug bellen. Dat gebeurt ook. Ze vertelt dat het geregeld kan worden; de partij tegels is voor ons.

 

Bij het invoeren van de order in de computer krijgt N. een foutmelding. Het artikel is uit het assortiment en heeft in het systeem geen artikelnummer meer en daarom kan de order niet geplaatst worden. Als de order niet geplaatst kan worden, komt er ook geen ordernummer uit het systeem. En dat laatste heeft de fabrikant weer nodig om dingen in gang te zetten.

 

We voelen dat we in een duivelse paradox zijn beland.

 

N. belt weer met de mevrouw van de fabrikant en ze vinden een oplossing. Wel is het zo dat de tegels alleen bij de Gamma afgeleverd kunnen worden en niet op het Château. Daar ketst het voor ons af. Om de tegels van de winkel naar ons huis te krijgen zouden we weer een heleboel andere zaken moeten regelen. “Erg jammer. Maar dan kunnen we beter een andere tegel kiezen,” zeggen wij en we snellen naar buiten om dat dan ook te doen.

 

De keuze is vrij vlot gemaakt en weer binnen plaatsen we de order bij een collega van N. want laatstgenoemde is met een andere klant bezig. Checken in de brochure of we echt de goede tegel hebben, nog voor de zekerheid nadenken over de hoeveelheid en het te leggen patroon (dat laatste moest razendsnel aangepast worden omdat we nu met andere afmetingen te maken hebben) en dan uiteindelijk betalen.

 

Ik sta net op het punt de pinpas door het apparaat te halen als ik N. aan de telefoon zie en hem hoor zeggen: ”Ja, die mensen zijn nog hier! Ik zal het even vragen.” Hij heeft de directeur van de tegelfabriek aan de lijn. Die heeft lucht gekregen van dit verhaal en heeft aangegeven “dat dit gewoon geregeld gaat worden. Die tegels worden aan huis afgeleverd.”