“Can you tell me where I can find the Corrie ten Boom house?”

 

Deze vraag wordt ons ongeveer zeven jaar geleden op een zomerse dag gesteld in Haarlem door een buitenlandse vrouw. Blanchefort en zijn Dame moeten bekennen dat zij de genoemde naam zelfs nog nooit gehoord hebben en vragen aan de vrouw wie Corrie dan was. “She and her family gave shelter to jews during the second world war and the house where it all happened is now a museum.”

 

Spijtig dat we haar niet kunnen helpen wensen we de vrouw succes en we vervolgen onze weg. Thuis ga ik zoeken op het internet en ik besef dat we al heel vaak langs dat museum zijn gelopen zonder dat we het in de gaten hadden. Een paar jaar later zie ik op de televisie een Amerikaanse film waarin het hele verhaal door acteurs nagespeeld wordt. De film heet the Hiding Place en aan het eind er van is de echte Corrie zelf ook nog in beeld. De kampen had zij namelijk overleefd.

 

Het Anne Frank Huis heb ik als kind bezocht en het voldeed niet helemaal aan mijn verwachtingen. Ik vond het er vrij leeg en ik voelde er niet wat ik hoopte te voelen. Hier in Haarlem is dat een heel ander verhaal. Misschien komt dat ook door het feit dat La Dame en ik vandaag een privé rondleiding van anderhalf uur kregen waarin veel verteld werd. Ook is het huis gemeubileerd in de stijl van die tijd.

 

De familie ten Boom deed alles vanuit Christelijke overtuiging en de rondleiding wordt ook gedaan door vrijwillige Christenen. Aan enig evangelisatiewerk ontkom je dan ook niet; zo wordt ons gevraagd van welke gemeente wij lid zijn. (Ik blijf het altijd intrigerend vinden hoe sommige mensen je altijd willen peilen.)

 

“Wandelen is ook heel goed om te doen.”

 

Dat zijn de woorden die de bedrijfsarts uitspreekt aan het einde van het gesprek dat wij vorige week hadden naar aanleiding van mijn burn out. Ik kan het alleen maar beamen; wandelen is één van mijn favoriete bezigheden en in het verleden heb ik gemerkt dat het in tijden van psychische nood zeer heilzaam werkt. Vanwege de sneeuw had ik mijn dienstlaarzen al uit de kast gehaald maar nu zet ik hen nog eens goed in de smeer en ga ik wat verder dan ‘naar het dorp’.

 

Deze week begin ik met wandelingen langs de rivier en vandaag ben ik naar De Veluwe gereden om in de buurt van Kootwijk een route van 16 kilometer te lopen. Ik doe er (op 10 minuten na) 5 uren over. De meeste tijd verlies ik gedurende het eerste halve uur omdat er heel erg veel ijs ligt en het verdraaid glad is. Dat maakt het lopen enigszins moeilijk en ik ben dan ook aangenaam verrast wanneer ik een stevige tak uitnodigend in de sneeuw zie liggen.

 

Ik pak de tak en gebruik die tijdens de wandeling als wandelstaf.

 

Dat is op zich al een uniek iets want in het verleden zou Blanchefort gezegd hebben zo’n ding helemaal niet nodig te hebben. Maar nu ben ik er zeer content mee; zeker als ik bij de plek kom die ik gemakshalve maar even de vijver noem. Het is een grote kuil in het pad waar je in de zomer gewoon doorheen kunt lopen maar nu is het uiteraard gevuld met ijs. Hier de foto die ik heb genomen nadat ik de vijver gepasseerd was.

 

 

 

Het ijs is te dun dus ik zal via een van de zijkanten moeten gaan. Vanwege ondoordringbare begroeiing aan de ene kant blijft de andere kant over. Maar daar is water en daar ga ik natuurlijk niet doorheen lopen want dan kom ik met bevroren voeten bij de eindstreep. Gelukkig zie ik dat er een provisorische brug is gemaakt. Daar ben ik blij mee want ik heb er absoluut geen zin in om hier te moeten omkeren. Balanceren is niet een van mijn sterkste punten maar met behulp van de wandelstaf kom ik aan de overkant. Hier een foto van de brug na de oversteek.

 

 

 

Het moment dat ik over die brug schuifel besef ik dat het een geluk is dat iemand de moeite heeft genomen om dat hout zo neer te leggen; anders zou ik de wandeling niet hebben kunnen voltooien. De wandelstaf heb ik meegenomen naar het Château om er een mooie stok van te maken die ik tijdens andere wandelingen ook wil gaan gebruiken.

 

Dit is The Weapon of Choice van Steve Hackett waarmee hij tijdens de laatste Europese tour het dak van menig concertzaal heeft beschadigd. Je weet dat Blanchefort de man heel kort mocht spreken tijdens het ontbijt, de ochtend na het openingsconcert van die tour. Dat was in het Golden Tulip hotel in Zoetermeer.

 

Nu is het zo dat Hackett 19 mei aanstaande wederom in die plaats zal spelen. Misschien dat hij van mening is dat het dak nog wat meer verschoven moet worden; het zou zo maar kunnen. De dag daarop staat hij in Breda.

 

“Er is moed voor nodig om zo’n besluit te nemen,” steekt een collega mij een hart onder de riem. We lopen samen de trap af nadat ik heb verteld dat ik mij ziek heb gemeld. Zelf is hij, na afwezigheid van drie maanden, weer voor halve dagen begonnen.

 

De huisarts zegt dat ik mij absoluut niet schuldig moet voelen. Naast toestanden op het werk is er thuis ook het nodige gebeurd en toch bleef ik maar door gaan. “Er komt een punt dat het niet meer gaat,” zegt hij.

 

Nadat Weybrandt van Vuurschen tot Breedendonck het veld heeft moeten ruimen en zijn team is samengevoegd met een andere afdeling en de organisatiestructuur veranderd is in een Benelux-organisatie waaraan en passant ook Duitsland en Griekenland zijn toegevoegd, weet Coenraedt dat het einde nabij is.

 

Coenraedt heeft nu een manager die mensen in alle bovengenoemde landen moet managen. Die man heeft bij binnenkomst de mobiel al aan het oor gekleefd hangen en hij loopt van de ene conference call naar de andere.

 

Het team in Nederland bestaat nu uit 28 personen; 12 daarvan houden zich bezig met de verkoop en de anderen zorgen voor ondersteuning. Van de 12 verkopers hebben er 8 te maken gehad met een burn out. Sommigen zijn na lange afwezigheid weer volledig aan de slag, anderen zitten nog thuis en weer anderen beginnen voorzichtig opnieuw met werk.

 

Naast voornoemde manager loopt er nog een tweede manager rond; er zijn er dus twee die de groep aansturen, en dit dan ook weer over verschillende landen heen. Naast horizontale lijnen lopen er ook verticale lijnen en wanneer je in een organogram ziet hoe de managementstructuur is heb je het gevoel naar een Gordiaanse knoop te kijken.

 

Woensdag zal Weybrandt van Vuurschen tot Breedendonck een meeting hebben met zijn Franse manager die doorgaans ook in dat land vertoeft. Veel contact tussen Weybrandt en de Fransman is er niet omdat de Franse manager meerdere Weybrandt’s in meerdere landen aanstuurt.

 

Of dat althans zou moeten doen. De manier waarop de organisatie is ingedeeld en wordt geleid, is iets waar de meningen over verdeeld zijn. Zo hebben Weybrandt en het team waar hij in Nederland de manager van is niet het idee dat er op Europees niveau klantgericht gedacht wordt. Er worden veel beslissingen genomen die in het kader staan van kostenbesparing en dat gaat ten koste van de kwaliteit van het product.

 

Maar woensdag zal er dan na lange tijd weer eens een gesprek tussen Weybrandt en de Franse manager zijn in Nederland.

 

Dinsdagavond om tien voor elf stuurt de Franse manager Weybrandt een sms met de mededeling dat de meeting de volgende dag zal plaatsvinden in het Mercure hotel aan de Dijkdammer vaart.